Αλέξανδρος Αδαμόπουλος «Ίναχος ο γιος του Ωκεανού»

adamopoulos

Ξέρατε εσείς ποιός είναι ο Ίναχος; Τι είναι ο Ίναχος; Και μάλιστα πώς θα μπορούσε να σταθεί δίπλα στον Σηκουάνα• ας πούμε; Ή δίπλα στον Ρήνο, μαζί με τον γαλάζιο Δούναβη; Γιατί ο Ίναχος, είναι ποταμός• ιστορικός, μυθικός ποταμός του Άργους. Είναι όμως και ένα βιβλίο. Το τελευταίο βιβλίο του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ. Ένα γλυκύτατο παιδικό θεατρικό παιχνίδι, με διαολεμένο κέφι όμως• κατάλληλο και για τους ‘λιγότερο ανήλικους’!

 

Συνέντευξη στη Χρυσώ Κοντάκου

  1. Πώς ξεκινά το ταξίδι του Ίναχου, θέλετε να μας πείτε πώς γράφτηκε αυτό το έργο;

«Το έργο γράφτηκε με απέραντο κέφι, αφού προηγουμένως δεν είχα απολύτως καμιάν ιδέα τι περίπου θα μπορούσε να γραφτεί με αυτό το θέμα• αν δεν υπήρχε η επιμονή και το κέφι της μεγάλης μου φίλης, τής Ιωάννας Παπαντωνίου. Η εξαίρετη σκηνογράφος – ενδυματολόγος, αλλά και διευθύντρια του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος στο Ναύπλιο, ήθελε να συμμετάσχει με μια μικρή ερασιτεχνική θεατρική ομάδα το Ίδρυμα σε ένα Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ παιδικού θεάτρου που οργανώθηκε τότε στο Δήμο του Παρισιού. Αυτή ήταν η κινητήρια δύναμη που τα προκάλεσε όλα αυτά. Διότι η Ιωάννα  Παπαντωνίου -που ήδη είχε διαβάσει και λάτρευε τον ‘Σιμιγδαλένιο’- ήθελε να αναλάβω εγώ το θεατρικό μέρος όλης αυτής της ιστορίας, αφού βεβαίως προηγουμένως, γράψω ένα θεατρικό έργο».

  1. Η ιδέα υπήρχε ή γεννήθηκε ψάχνοντας το θέμα για τις θεατρικές εκδηλώσεις στο Παρίσι;

«Όχι, δεν υπήρχε απολύτως τίποτε. Όλα προήλθαν από το Φεστιβάλ που είχε πολύ συγκεκριμένους κανόνες συμμετοχής και πάνω απ’ όλα απολύτως προκαθορισμένο το θέμα του: «Τα ποτάμια της Ευρώπης». Επομένως ήταν εντελώς φυσικό να ρωτήσω• με τι ποτάμι θα πάμε εμείς από το Π.Λ.Ι στο Παρίσι; Ποιό ποτάμι τού Ναυπλίου θα έχουμε  να τους δείξουμε; ‘Με τον Ίναχο θα πάμε’, μού είπε η κ. Παπαντωνίου. ‘Και ποιός είναι ο Ίναχος; Τι είναι ο Ίναχος;’ ρώτησα. Και τότε άκουσα για πρώτη φορά στη ζωή μου πως ο Ίναχος είναι λέει ποτάμι! Ο Ίναχος είναι ποτάμι τού Άργους. Και μάλιστα όχι κάνας τιποτένιος, τωρινός, φτηνιάρικος μισομπαζωμένος χείμαρρος, αλλά κανονικό ποτάμι, με βαθιά παράδοση, από αρχαιοτάτων χρόνων, από τα βάθη των αιώνων, απ’ την αυγή της ιστορίας».

  1. Ομολογώ πως ούτε εγώ το ήξερα!

«Μην ανησυχείτε, δεν είστε η μόνη• κανείς δεν το ξέρει! Ένα ρέμα είναι χωρίς νερό, και χωρίς τίποτα που να μπορεί να το κάνει αυτό που λέμε ποτάμι• πολύ περισσότερο μάλιστα αυτό που οι Ευρωπαίοι ονομάζουν ποτάμι. Αυτό όμως εμένα δεν με ενδιέφερε καθόλου. Διότι απ’ τη στιγμή που μού είχανε δώσει αυτό το ποτάμι για θέμα, εμένα δεν με ενδιέφερε ούτε να πάω να κολυμπήσω στα νερά του, ούτε να ψαρέψω μέσα σ’ αυτό, ούτε να ονειρευτώ στις όχθες του, ούτε να ταξιδέψω πάνω του με ποταμόπλοιο ή έστω με κάποια φελούκα. Εγώ έπρεπε, με τα υλικά που είχα, να φτιάξω ένα θεατρικό έργο για την παιδική ομάδα -και μάλιστα μέσα σε ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα- και ν’ αρχίσουμε να δουλεύουμε πάνω σ’ αυτό. Με ποια υλικά όμως; Εδώ είναι το ωραίο: Διαβάζοντας τη Μυθολογία, για να ξεσκαλίσω το παρελθόν του Ινάχου, είδα πως όταν η Ήρα διεκδίκησε την Αργολική πεδιάδα, που τη λιγουρευόταν και ο Ποσειδών, ο Ίναχος ετάχθη με το μέρος της Ήρας. Και ο Ποσειδών που τσαντίστηκε• για να τον τιμωρήσει, τον καταράστηκε να μην έχει νερό!  Καταπληκτικό• αυτό με βόλευε θαυμάσια, διότι είχα ένα ποτάμι που δεν ήταν ποτάμι από αρχαιοτάτων χρόνων, και που βρισκόταν σ’ ένα απ’ τα  πιο ιστορικά σημεία τής χώρας -για να μην πω τής Ευρώπης- και μπορούσε, λόγω της θέσης του, να βλέπει και να μετέχει σε πολύ σημαντικά ιστορικά γεγονότα».

  1. Άρα ο Ίναχος βλέπει Ιστορία…

«Ακριβώς• τι άλλο να κάνει, τι άλλο να δει; Ό,τι κι αν συνέβαινε γύρω του ήταν  σημαντικό γεγονός με σοβαρό ιστορικό μέγεθος.  Αν το καλοσκεφτούμε ο Ίναχος και η γύρω περιοχή βλέπουν σχεδόν όλη την ιστορία τής χώρας, απ’ την αρχή, απ’ τους Μυθολογικούς χρόνους, μέχρι τις μέρες μας. Άρα και τα παιδιά που μετέχουν στην ομάδα, είτε ένα-ένα, είτε και αρκετά μαζί  χωρισμένα σε ομάδες, κάνουν διάφορους ιστορικούς ρόλους. Διότι, αν εξαιρέσουμε κάποιες κορώνες στο τέλος σχετικές με μόλυνση τής ατμόσφαιρας και την απαραίτητη περιβαλλοντική ευαισθησία, συνολικά όλο το έργο καταπιάνεται αποκλειστικά με την Ιστορία. Αυτή είναι άλλωστε η πρωτοτυπία του κι αυτό είναι το στοιχείο που άρεσε και το έκανε να ξεχωρίσει τότε, απ’ τα άλλα ποτάμια: Η συνεχής ασταμάτητη δράση του. Κάθε στιγμή, με πολύ γρήγορους ρυθμούς συμβαίνει κάτι σημαντικό• ένα ιστορικό γεγονός, κάποια μετακίνηση πληθυσμών, κάποια εισβολή, μια μάχη, μια ήττα, μια νίκη, κάποια διαφορετική ιστορική περίοδος, μια άλωση, μια επανάσταση, μια καινούργια εισβολή…»

  1. Τι σκεφτόσασταν γράφοντας τους διαλόγους;

«Είχα αποφασίσει να γράψω τον ‘Ίναχο’ έμμετρα και με ρίμα. Με μικρούς στίχους. Ακριβώς όπως είχα ήδη κάνει γράφοντας τον ‘Σιμιγδαλένιο’• όσο κι αν λέγανε τότε κάποιοι πως είναι εντελώς παλιομοδίτικο έως και απωθητικό να γράφεις έμμετρα και με ρίμα. Εγώ όχι μόνο δε συμφωνούσα διόλου από τότε, μα σκεφτόμουν πως η συμπύκνωση του στίχου μού προσφέρει μεγάλες δυνατότητες μα και τεράστια οφέλη, οξύνοντας και τη δική μου τη γλώσσα μα και τ’ αυτιά του αναγνώστη-ακροατή. Και τώρα, είκοσι πέντε χρόνια μετά -ένα τέταρτο τού αιώνα• δεν είναι και λίγο!- ξέρω πως συμφωνούν μαζί μου τόσοι αναγνώστες που διάβασαν τον  ‘Σιμιγδαλένιο’ και εξακολουθούν να τον διαβάζουν, τόσος κόσμος που τον είδε στο θέατρο, τόσοι σκηνοθέτες που τον ανέβασαν σε ογδόντα εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους παραγωγές, τόσοι ηθοποιοί που τον έπαιξαν χωρίς ποτέ κανείς να χάσει τα λόγια του. Μη γελιόμαστε, βολεύει αφάνταστα κι έχει τεράστια γοητεία η πειθαρχία τού στίχου, αν ξέρεις βέβαια και μπορείς να ξεπεράσεις τις δυσκολίες του, χωρίς όμως να χάσεις διόλου τη χάρη, τη φυσικότητα και την αμεσότητα. Συνεπώς το μόνο που σκεφτόμουν γράφοντας τον ‘Ίναχο’ ήταν πώς θα τα κατάφερνα να συμπυκνώσω σε λίγες μόνο λέξεις κάποια σημαντικά πράματα. Πώς να περιγράψω με όσο γίνεται λιγότερα λόγια ένα ιστορικό γεγονός, σαν αυτά που είπαμε πριν. Πώς να φτιάξω ένα μικρό χαρακτηριστικό τετράστιχο που να δίνει μιαν ιδέα, μια κάποια εικόνα• για τον ‘Ρωμαίο’ ας πούμε, για τον Τούρκο, για τον Βυζαντινό, για τον Σλάβο. Με αυτόν τον τρόπο, και υπακούοντας σ’ αυτές τις αρχές είναι δομημένο όλο το έργο. Και μη λησμονούμε πως είναι πολύ πιο εύκολο για τα παιδιά -και όχι μόνο- να μάθουν απ’ έξω στίχους, έμμετρο λόγο, παρά πεζό. Δεν ήσαν δα και τόσο ηλίθιοι αυτοί που επί αιώνες έγραφαν  σε στίχους…»

  1. Είναι το πρώτο θεατρικό σας για παιδιά;

«Ναι, και το μόνο μέχρι στιγμής. Δεν έχω ασχοληθεί ούτε με το «παιδικό θέατρο», ούτε με την «παιδική λογοτεχνία»• όσο κι αν είναι γνωστό πως ο ‘Σιμιγδαλένιος’ έχει κάνει μια πρώτου μεγέθους επιτυχία και μια πολύ μεγάλη πορεία στο λεγόμενο παιδικό θέατρο. Εγώ δεν έχω πάψει να λέω και το ξαναλέω ακόμα και τώρα πως ο ‘Σιμιγδαλένιος’ δεν είναι έργο παιδικό. Ναι, πράγματι• είναι έργο που κάλλιστα μπορεί να αρέσει και σε ένα νεανικό κοινό, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι έργο για μικρά παιδιά• και αν σκηνοθετηθεί έτσι χάνει πάρα πολύ. Ο ‘Ίναχος’ ναι, είναι ένα απλό έργο για παιδιά, που όμως ζητά συνέχεια την εγρήγορση και την ενεργό συμμετοχή τους κι ελπίζω πως διαβάζεται ευχάριστα και από ενηλίκους, που δεν έχουν χάσει τη δροσιά και την παιδικότητά τους».

  1. Η επόμενη παρουσίαση του ‘Ίναχου’ γίνεται στην Κρήτη, μετά από χρόνια• πώς προέκυψε η εκεί συνεργασία;

«Το πέρασμα του ‘Ινάχου’ απ’ την Κρήτη, ήταν πολύ συγκινητικό διότι είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για το τι μπορούν να κάνουν κάποιοι άνθρωποι, ακόμα και μέσα σε συνθήκες όχι και τόσο καλές• συνθήκες αρνητικές σαν κι αυτές που ζούμε τώρα, όταν υπάρχει κέφι, πίστη, ζωντάνια και ένας στόχος. Ακριβώς μέσα σε αυτό το κλίμα, το ’10 και το ’11, ο Ίναχος -κι εγώ μαζί του- είχαμε την τύχη και βρεθούμε ανάμεσα σε ανθρώπους που νοιάζονταν και θέλανε να κάνουν κάτι καλό και θετικό μέσα στην καρδιά της κρίσης• ό,τι μπορούσε κι ό,τι ήξερε καθείς. Ο ‘Ίναχος’ είχε την τύχη και αγαπήθηκε τόσο στη Σητεία όσο και στην Ιεράπετρα. Και έτσι το απλό αρχικό κείμενο έγινε ένα συμπαθέστατο βιβλίο, που εκδόθηκε και πρωτοπαρουσιάστηκε εκεί. Και αυτό το βιβλίο λίγο μετά, πήρε σάρκα και οστά και έγινε θεατρική παράσταση. Και όλα αυτά με πενιχρά, με μηδενικά μέσα, χωρίς καμιάν οικονομική βοήθεια από πουθενά• μόνο και μόνο γιατί  όλοι έσκυψαν πάνω στο έργο με αγάπη, θέλοντας ν’ αντιδράσουν κάπως στη μιζέρια και στην απραξία που μας κυριαρχεί εδώ και πολλά χρόνια…»

 

  1. Πώς έγινε η συνεργασία με τον ΚΑΚΤΟ, τόσο καιρό μετά από την 1η έκδοση του βιβλίου;

«Χαίρομαι και δεν έχω κανένα πρόβλημα να το λέω  και να το επαναλαμβάνω παντού• το ‘χω γράψει μάλιστα και στον πρόλογο του βιβλίου: Η σχέση μου με τον ΚΑΚΤΟ, είναι σχέση φιλίας, μέσα απ’ τη σειρά ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ που εκδίδει, με τα άπαντα της Αρχαίας μας Γραμματείας, που είναι η καθημερινή τροφή μου, εδώ και πολλά χρόνια. Κάποια στιγμή λοιπόν ήρθε απολύτως φυσικά η συνεργασία αυτή, που κατέληξε σ’ αυτό το λεπτό τομίδιο που περιλαμβάνει και όλα τα σκίτσα που είχα κάνει για την εικονογράφηση τού κειμένου. Μ’ αρέσει μάλιστα που το βιβλίο  μοιάζει κάπως με την υπόλοιπη σειρά των ‘Ελλήνων’ και είμαι σίγουρος πως κι ο ‘Ίναχος’, αν και δεν κομίζει καμία γλαύκα εις Αθήνας, νοιώθει άνετα εκεί• και χαίρεται να κυλάει και να παίζει ανάμεσα σε τόσους σοφούς προ-προ-προπαππούδες του!»

adamopoulos_inaxos

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s