Προς

τον Ι­ε­ρό Κλή­ρο και τους ευ­σε­βείς Χρι­στια­νούς της Ι­ε­ράς Μη­τρο­πό­λε­ώς μας
«Μη­δείς ο­δυ­ρέ­σθω πταί­σμα­τα·
συγ­γνώ­μη γαρ εκ του τά­φου α­νέ­τει­λε»
(Ι­ω. Χρυ­σο­στό­μου, Λό­γος Κα­τη­χη­τι­κός)

 Συγ­κλο­νί­ζει, προ­σφι­λέ­στα­τοι α­δελ­φοί, η μαρ­τυ­ρί­α του αγ­γέ­λου προς τις φο­βι­σμέ­νες Μυ­ρο­φό­ρες: «Ι­η­σούν τον ε­σταυ­ρω­μέ­νον ζη­τεί­τε· ουκ έ­στιν ώ­δε· η­γέρ­θη γαρ κα­θώς εί­πε. Δεύ­τε ί­δε­τε τον τό­πον ό­που έ­κει­το ο Κύ­ριος» (Ματθ. 28, 5-6).

Ο Κύ­ριος «η­γέρ­θη α­πό των νε­κρών»! Σταυ­ρώ­θη­κε, αλ­λά α­να­στή­θη­κε. Γεύ­τη­κε το πι­κρό πο­τή­ρι του θα­νά­του, αλ­λά νί­κη­σε τον θά­να­το. Εν­τα­φι­ά­στη­κε ως θνη­τός, αλ­λά α­να­στή­θη­κε ως παν­το­δύ­να­μος Θε­ός. Έ­τσι α­πό τον τά­φο Του α­νέ­τει­λε η ζω­ή. Ο ζω­ο­δό­χος τά­φος του Κυ­ρί­ου γί­νε­ται πη­γή της κοι­νής α­να­στά­σε­ως του γέ­νους των αν­θρώ­πων και της συμ­με­το­χής μας στην αι­ώ­νια και α­λη­θι­νή ζω­ή.

* * *

Α­πό τον τά­φο του α­να­στη­μέ­νου Κυ­ρί­ου μας, δι­δά­σκει ο ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μος στον Κα­τη­χη­τι­κό του Λό­γο που α­κού­με σή­με­ρα, α­νέ­τει­λε και η συγ­γνώ­μη. Συγ­γνώ­μη ση­μαί­νει συγ­χώ­ρη­ση και ά­φε­ση των «πται­σμά­των» μας, για τα ο­ποί­α δεν πρέ­πει πλέ­ον να θρη­νού­με, α­φού η Α­νά­στα­ση του Χρι­στού τα συγ­χω­ρεί και τα ε­ξα­λεί­φει.

«Συγ­γνώ­μη εκ του τά­φου α­νέ­τει­λε!» Ο Χρι­στός με τον Σταυ­ρό και την Α­νά­στα­σή Του μας χά­ρι­σε την ά­φε­ση των πα­ρα­πτω­μά­των μας. Με το τί­μιο αί­μα Του α­πέ­πλυ­νε τα α­μαρ­τή­μα­τά μας. Και με την Α­νά­στα­σή Του συ­να­να­σταί­νει ό­λους ε­μάς τους θνη­τούς αν­θρώ­πους. Μας α­νοί­γει δια της με­τα­νοί­ας τον δρό­μο της ε­πι­στρο­φής στον Πα­τρι­κό Οί­κο. Μας α­πο­κα­θι­στά δια της θεί­ας υι­ο­θε­σί­ας στην τά­ξη των α­γα­πη­μέ­νων παι­δι­ών Του. Μας χα­ρί­ζει τη δυ­να­τό­τη­τα να με­τέ­χου­με πλέ­ον στη δι­κή Του ζω­ή.   

* * *

 «Συγ­γνώ­μη εκ του τά­φου α­νέ­τει­λε!». Η Α­νά­στα­ση του Χρι­στού δεν γί­νε­ται μό­νο πη­γή συγ­χω­ρή­σε­ως των α­μαρ­τη­μά­των μας και των πα­ρα­βά­σε­ων έ­ναν­τι του α­γί­ου θε­λή­μα­τός Του, αλ­λά εγ­και­νιά­ζει και μια νέ­α σχέ­ση και ε­πι­κοι­νω­νί­α με­τα­ξύ μας· των αν­θρώ­πων. Η συγ­γνώ­μη, η ω­ραι­ό­τα­τη αυ­τή λέ­ξη, δεν α­πο­τε­λεί α­πλώς γνώ­ρι­σμα κα­λών τρό­πων και ευ­γε­νούς συμ­πε­ρι­φο­ράς με­τα­ξύ μας, αλ­λά μια στά­ση ζω­ής που εμ­πνέ­ει ο α­να­στάς Ι­η­σούς. Στα πρό­σω­πα των άλ­λων βλέ­που­με τους α­δελ­φούς μας. Και γνω­ρί­ζου­με ό­τι ως α­τε­λείς άν­θρω­ποι συ­χνά συμ­πε­ρι­φε­ρό­μα­στε α­πέ­ναν­τί τους χω­ρίς α­γά­πη και κα­τα­νό­η­ση.

Χρέ­ος μας, λοι­πόν, στο ό­νο­μα του α­να­στη­μέ­νου Κυ­ρί­ου μας να συγ­χω­ρού­με τους α­δελ­φούς μας για ο,τι εν­δε­χο­μέ­νως μας λύ­πη­σαν η μας α­δί­κη­σαν. Και, ε­πι­πλέ­ον, ο­φεί­λου­με να εί­μα­στε πάν­το­τε έ­τοι­μοι να ζη­τού­με κι ε­μείς συγ­γνώ­μη αν σε κά­τι με τη συμ­πε­ρι­φο­ρά μας τους βλά­ψα­με και τους στε­νο­χω­ρή­σα­με. Μπο­ρεί να φαί­νε­ται α­πλό να την προ­φέ­ρου­με, ό­μως στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν εί­ναι και τό­σο εύ­κο­λο να την ε­φαρ­μό­σου­με.

Το πνεύ­μα της συγ­χω­ρη­τι­κό­τη­τας βρί­σκε­ται στην καρ­διά της πί­στε­ώς μας. Ο χρι­στια­νός που δεν ξέ­ρει να λέ­ει συγ­γνώ­μη εί­ναι α­πλά κά­ποι­ος που λη­σμό­νη­σε τη γλώσ­σα του Θε­ού. Και πολ­λοί α­πό τους συ­ναν­θρώ­πους μας σή­με­ρα φαί­νε­ται ό­χι μό­νο σαν να έ­χουν ξε­χά­σει τη γλώσ­σα του Θε­ού, αλ­λά σαν να την πε­ρι­φρο­νούν και να την α­πορ­ρί­πτουν. Και αν­τί να συγ­χω­ρούν, υι­ο­θε­τούν τη βί­α και την ε­πι­θε­τι­κό­τη­τα, τις ύ­βρεις και τη χει­ρο­δι­κί­α. 

* * *

 Α­δελ­φοί μου α­γα­πη­τοί,

 Πά­σχα σή­με­ρα! Ο Κύ­ριός μας Ι­η­σούς Χρι­στός α­να­στή­θη­κε και α­πό τον ζω­ο­δό­χο τά­φο Του α­νέ­τει­λε για ό­λους μας η συγ­γνώ­μη, η α­γά­πη, η κα­ταλ­λα­γή.

Γι᾽ αυ­τό, «συγ­χω­ρή­σω­μεν πάν­τα τη Α­να­στά­σει!». Ε­κεί­νος μας α­γα­πά. Ε­κεί­νος μας συγ­χω­ρεί. Αρ­κεί κι ε­μείς να α­να­γνω­ρί­ζου­με τα λά­θη μας και να με­τα­νο­ού­με για τις α­μαρ­τί­ες μας.

Αλ­λά και με­τα­ξύ μας η συγ­γνώ­μη, ει­λι­κρι­νής και πη­γαί­α, θα έ­δει να εί­ναι ο στα­θε­ρός κα­νό­νας που θα προσ­δι­ο­ρί­ζει τη συμ­πε­ρι­φο­ρά μας. Στο ό­νο­μα του α­να­στη­μέ­νου Σω­τή­ρα μας Ι­η­σού Χρι­στού να συγ­χω­ρού­με τους άλ­λους, αν σε κά­τι μας λύ­πη­σαν, και να ζη­τού­με συγ­γνώ­μη, αν πά­λι σε κά­τι κι ε­μείς τους λυ­πή­σα­με.   

Χρι­στός α­νέ­στη, α­δελ­φοί Χρι­στια­νοί!
Με θερ­μές α­να­στά­σι­μες ευ­χές
ο Ε­πί­σκο­πός σας
† Ο Νέ­ας Σμύρ­νης ΣΥΜΕΩΝ