Αρχικά ο Γ. Δροσίνης ήταν ανεκτίμητος και ιδανικός φίλος του Παλαμά καθώς και αθεράπευτος ιδαλγός της ελληνικής φύσης. Δημιούργησε ένα θρύλο γύρω από τους τόπους του Πηλίου και της Εύβοιας και έβρισκε στα ταξίδια του ανεπανάληπτες ευκαιρίες για να γράψει τα υπέροχα λογοτεχνικά του έργα. Ο Γ. Δροσίνης υπήρξε απλός όχι όμως απλοϊκός, ρομαντικός και φυσιολάτρης.
Επίσης, στην κορυφή του χωριού δεσπόζει ο Πύργος, όπου έζησε ο ποιητής Γ. Δροσίνης έχει αναπαλαιωθεί και τώρα λειτουργεί ως Λαογραφικό Μουσείο. Ο ποιητής έγραψε το βιβλίο αυτό το 1883 σε ηλικία 23 χρονών, σε άπταιστη, κομψή καθαρεύουσα με ζωντανές εξαίρετες περιγραφές με κάθε λεπτομέρεια για το κουραστικό και αφάνταστα δύσκολο ταξίδι του λόγω του πλήθους των προσκυνητών.
Επιπλέον, ο ποιητής στάθηκε εκστατικός προσκυνητής στον Ναό της Ευαγγελίστριας. Ένιωσε το φως της απέραντης ψυχικής ευδαιμονίας. Όπου και να γυρίσεις το βλέμμα ανηφορίζεις σε μια ιδεατή κορφή που σ’ οδηγεί σε ανώτερους χώρους καλαισθησίας και χριστιανικής πνευματικής απόλαυσης.

«Ταπεινή φτωχούλα, η πίστη τη θεμέλιωσε
Κ’ έχει γύρω εικόνες άτεχνα γραμμένες,
Μα είν’ ο Θεός εκεί κοντύτερα στον άνθρωπο,
Παρά σ’ άλλες εκκλησιές λαμπροχτισμένες».

Αξιοσημείωτο είναι ότι δυο σπουδαίες Τηνιακές οικογένειες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή του Δροσίνη και στη ζωή του τόπου μας, η οικογένεια Νάζου και ιδιαίτερα ο Γεώργιος Νάζος με τη γυναίκα του Έδλα και η οικογένεια των Γύζη με τον γιο τους Νικόλαο Γύζη.

«Η καταδίκη ανώφελη
Κι ο θάνατος του απάτη
Κι έγιν’ αθάνατο νερό
Το κώνειο του Σωκράτη.»
Γ. Δροσίνης – Σπίθες στη Στάχτη

Τέλος, ο Δροσίνης εύρισκε τη Γαλήνη στο Πήλιο, στο Χορευτό. Η Ζαγορά ήταν για εκείνος η δασούπολη, η καρδιά του απέραντου δάσους. Άλλωστε το Πήλιο, ο Βόλος, η Ζαγορά και το Χορευτό σημάδεψαν τη ζωή και το έργο του Δροσίνη. Ολόκληρα καλοκαίρια γεμάτα θύμησες και ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές, σ’ ένα περιβάλλον που τον έθελγε και που αναζητούσε σε καιρούς μοναξιάς και θλίψης.

~ Ευφροσύνη Λούζη~