Αρχικά, η ποιητική συλλογή Είπε με τον αινιγματικό και συνάμα υπαινικτικό τίτλο, κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο το 1932και περιλαμβάνει στιχουργήματα, γραμμένα και επεξεργασμένα στη διάρκεια 20 χρόνων (1912-1932) με ένα θαυμάσιο εξώφυλλο του ζωγράφου Δ. Μπισκίνη.

Πρόκειται για ανασύνθεση και μετάπλαση από πολυσέλιδο χειρόγραφο δώδεκα τετραδίων, γραμμένων στη γερμανική γλώσσα που ο Δροσίνης τα αποδίδει περίτεχνα στην ελληνική γλώσσα. Επιπλέον, η συλλογή είπε περιλαμβάνει 73 ποιήματα, γραμμένα σε ελεύθερο αρμονικό στίχο, με ιδιαίτερη πρωτοτυπία- στιχουργήματα με ξένη έμπνευση που αποτελεί μια ιδιότυπη μορφή, μια μεταμόρφωση της ποιητικής γραφής του Δροσίνη, η οποία εντυπωσιάζει με τη μεταφυσική της διάσταση και τη μουσικότητα του στίχου και της γλώσσας.

«Είναι στα ύψη το ένα το όνειρο
Στα βάθη το άλλο.
Νιάτα! Όσα και να δώσης
Πάλι είναι λιγοστά.
Σαν το πέρασμα το αμόλυντο
Του παντοτινά φευγάτου.
Να δώσω θέλω
Να μου δώσουν δε ζητώ.
Φως των ματιών- της ευτυχίας πηγή,
Ποτέ δε χάνεσαι.
Δε σπάει απόνετα
Κανένας κλώνος.
Όσο ψηλότερα κυττάξεις
Τόσο μικρότεροι γίνονται οι κόσμοι
Πρέπει να ζήσης
Για να μην πεθάνω.«

Συνοψίζοντας , η ποιητική συλλογή Είπε, παρεκκλίνοντας μορφολογικά από τις άλλες συλλογές του Δροσίνη, αποτελεί μια επιτυχημένη ανάπλαση ξένων στιχουργημάτων, γραμμένων από ανώνυμους ποιητές, σε ελληνικούς στίχους. Μια μεταμόρφωση της ξένης πνοής την οποία ο Δροσίνης εξελληνίζει με τον στίχο του, με τόνο επικολυρικό, διατηρώντας ακέραια την πρωτότυπη έμπνευση.

«Η ζωή έχει αγάπες και μίση, ομορφιές και ασχήμιες, τριαντάφυλλα κι αγκάθια, πάθη και σιωπή»

Τέλος, ο Δροσίνης χρησιμοποιεί με άνεση παραθέματα της Αγίας Γραφής. Ακόμη πιστοποιείται πλήρως και η ενασχόλησή του με την ευρωπαϊκή λογοτεχνία, μεταφράζοντας ανελλιπώς ως άριστος γνώστης της γαλλικής και της γερμανικής γλώσσας, κείμενα Ευρωπαίων ποιητών και μυθιστοριογράφων.

~ Ευφροσύνη Λούζη~